தனி மனித ஒழுக்கமே பொதுச் சுகாதாரத்தின் முதல் படி : வாகனங்களில் போகும்போது எச்சில் துப்புவது..சாலையோரம் இறைச்சிக் கழிவுகளை கொட்டுவது வரை...

சுற்றுப்புறத்தை தூய்மையாக வைத்திருப்பது அரசு மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு தனி மனிதனுக்கும் அதில் முக்கிய பங்கு உள்ளது. தனி மனிதன் கடைப்பிடிக்கும் சிறிய ஒழுக்கங்களே நாளடைவில் பொதுவான சமூக ஒழுக்கமாக மாறும் என்பதால், பொதுவெளியில் சுகாதாரத்துக்கு கேடு விளைவிக்கும் செயல்களை தவிர்க்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு குரல்கள் எழுந்துள்ளன.

உலகம் முழுவதும் மக்கள் தொகை அதிகரித்து வரும் நிலையில், நகரங்கள் மற்றும் கிராமப்புறங்களில் உருவாகும் கழிவுகளின் அளவும் அதிகரித்து வருகிறது. அதே நேரத்தில் சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடு மற்றும் பூமி வெப்பமயமாதல் போன்ற சவால்களும் அதிகரித்து வருகின்றன. இந்தச் சூழலில் ஒவ்வொருவரும் தங்களால் இயன்ற அளவுக்கு சுற்றுப்புறத்தை பாதுகாப்பது அவசியமாகிறது.

குறிப்பாக, வாகனங்களில் செல்லும்போது எச்சிலை சாலையோரமாக துப்புவது பல இடங்களில் காணப்படும் பழக்கமாக உள்ளது. சிலர் தாங்கள் செல்லும் பாதையில் பின்னால் அல்லது அருகில் வேறு வாகனங்கள் வருகிறதா என்பதைப் பார்க்காமலேயே எச்சில் துப்புகின்றனர். அவ்வாறு துப்பப்படும் எச்சில் பின்னால் வரும் இருசக்கர வாகன ஓட்டிகள் அல்லது பாதசாரிகள் மீது விழும் நிலையும் ஏற்படுகிறது.

இது பிறருக்கு ஏற்படுத்தக்கூடிய அசௌகரியத்தை மட்டுமல்லாமல், பொதுச் சுகாதாரம் தொடர்பான பிரச்சினையாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும். ‘நான் மட்டும் செய்தால் என்ன ஆகிவிடும்?’ என்ற எண்ணமே தவறான பழக்கங்கள் பெருகுவதற்குக் காரணமாகிறது.

அதேபோல் வீடுகள் மற்றும் கடைகளில் உருவாகும் குப்பைகளை உரிய முறையில் அகற்றாமல் சாலையோரங்களில் கொட்டுவதும் பல பகுதிகளில் தொடர்கிறது. குறிப்பாக இறைச்சிக் கடைகளில் இருந்து அகற்றப்படும் கோழி மற்றும் பிற இறைச்சிக் கழிவுகள் சாலையோரங்களில் கொட்டப்படுவதால் துர்நாற்றம், ஈக்கள் உள்ளிட்ட சுகாதாரப் பிரச்சினைகள் ஏற்படுகின்றன.

மேலும், இத்தகைய இறைச்சிக் கழிவுகளை சாப்பிடுவதற்காக தெருநாய்கள் கூட்டமாகச் சேர்கின்றன. கழிவுகளைச் சுற்றி நாய்கள் ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிட்டு சண்டையிடுவதுடன், திடீரென சாலையில் பாய்வதால் வாகன ஓட்டிகளுக்கு விபத்து ஏற்படும் அபாயமும் உருவாகிறது. இதனால் ஒரு நபர் அல்லது ஒரு கடை உருவாக்கும் கழிவு பிரச்சினை, இறுதியில் அந்தப் பகுதி முழுவதும் வசிக்கும் மக்களையும் பாதிக்கும் பொதுப் பிரச்சினையாக மாறுகிறது.

சுத்தம் என்பது பிறர் செய்ய வேண்டிய ஒன்று என்ற மனநிலையை மாற்ற வேண்டிய நேரம் இது. தன்னைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வது, தன்னைச் சுற்றியுள்ள இடத்தைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வது, மற்றவர்கள் சுகாதாரமாக வாழ்வதற்கு இடையூறு ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது ஆகியவை ஒவ்வொரு குடிமகனின் அடிப்படை சமூகப் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.

மக்கள் தொகை அதிகரிக்கிறது என்பதற்காக சுகாதாரக் கேடுகளும் அதிகரிக்கத்தான் செய்யும் என்று சமாதானம் அடைந்து விட முடியாது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய சிறிய தவறுகளைத் திருத்திக் கொண்டாலே பெரிய அளவிலான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.

வாகனத்தில் செல்லும்போது எச்சில் துப்புவதற்கு முன்பு பின்னால் யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்ப்பது, குப்பையை சாலையோரத்தில் கொட்டாமல் உரிய இடத்தில் போடுவது, இறைச்சிக் கழிவுகளை முறையாக அகற்றுவது, பொதுஇடங்களை அசுத்தப்படுத்தாமல் இருப்பது போன்றவை மிகப்பெரிய தியாகங்கள் அல்ல. ஆனால் இத்தகைய சிறிய பழக்கங்கள்தான் ஆரோக்கியமான சமூகத்தை உருவாக்குகின்றன.

இது யாரையும் குற்றம் சாட்டுவதற்கான செய்தி அல்ல. எந்த நாடு அல்லது எந்தப் பகுதி அதிகம் சுத்தமாக இருக்கிறது, எந்தப் பகுதி மோசமாக இருக்கிறது என்ற ஒப்பீடும் அல்ல. உலகில் எங்கு வாழ்ந்தாலும் ஒவ்வொரு மனிதரும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு விழிப்புணர்வு வேண்டுகோள்.

“நான் சுத்தமாக இருப்பேன்; என்னைச் சுற்றியுள்ள இடத்தையும் சுத்தமாக வைத்திருப்பேன்; பிறருக்கும் சுகாதாரமான சூழலை ஏற்படுத்துவேன்” என்ற எண்ணம் ஒவ்வொருவரிடமும் உருவானால், அது குடும்பத்திலும், தெருவிலும், ஊரிலும், இறுதியில் சமூகத்திலும் பொதுவான ஒழுக்கமாக மாறும்.

தூய்மையான சுற்றுப்புறம் என்பது அரசின் திட்டத்தால் மட்டும் உருவாகாது; ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் ஒழுக்கத்திலிருந்தே அது தொடங்குகிறது என்பதே சமூக ஆர்வலர்களின் வேண்டுகோளாக உள்ளது.

நடுநிலை பார்வை:
சுத்தமான உலகம் என்பது பிறர் நமக்காக உருவாக்கித் தர வேண்டியது அல்ல; நாம் ஒவ்வொருவரும் உருவாக்க வேண்டியது.