டிசம்பர் 22 – காலம் மறைக்க முடியாத ஒரு நகரத்தின் மௌனக் கதை

இந்தியாவின் தென்கிழக்கு எல்லையில், ராமேஸ்வரத்திலிருந்து சுமார் 18 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்திருந்த ஒரு நகரம் – தனுஷ்கோடி. இன்று அது “பேய்நகர்” (Ghost Town) என அழைக்கப்பட்டாலும், ஒருகாலத்தில் அது புனிதம், வணிகம், போக்குவரத்து, மனித வாழ்வு ஆகிய அனைத்தையும் ஒருசேர கொண்டிருந்த ஒரு செழிப்பான நகரமாக விளங்கியது.

புனிதத் தலம் – வணிக நகரம்

இந்தியாவின் முக்கிய ஆன்மீகத் தலங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்ந்த தனுஷ்கோடி, இந்து மத நம்பிக்கையின்படி புனித நீராடல் செய்தால் பாவங்கள் நீங்கி புண்ணியம் சேரும் தலமாகக் கருதப்பட்டது. அதனால், யாத்திரிகர்கள், வணிகர்கள், மீனவர்கள், அரசு ஊழியர்கள் என பல்வேறு தரப்பினரும் அங்கு வாழ்ந்தனர். ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில், தனுஷ்கோடி வெறும் ஆன்மீகத் தலமாக மட்டுமின்றி, முக்கியமான வணிக மற்றும் போக்குவரத்து மையமாகவும் வளர்ச்சி பெற்றது.

1914ஆம் ஆண்டிலேயே, தனுஷ்கோடியிலிருந்து இலங்கை தலைமன்னாருக்கு கப்பல் போக்குவரத்து தொடங்கப்பட்டது. அன்றைய மெட்ராஸ் (சென்னை) முதல் தனுஷ்கோடி வரை இயக்கப்பட்ட ‘போர்ட் மெயில்’ விரைவு ரயில் சேவை, அந்த நகரத்தின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் சான்றாக இருந்தது. ரயில் நிலையம், துறைமுகம், தபால் அலுவலகம், தேவாலயம், கோயில்கள், பள்ளிகள், தங்கும் விடுதிகள் என அனைத்தும் கொண்ட ஒரு சுறுசுறுப்பான நகரமாக தனுஷ்கோடி விளங்கியது.

ஒரே இரவில் மாறிய வரலாறு

ஆனால், இயற்கையின் கோர வடிவம் மனிதனின் பெருமிதத்தை ஒரே இரவில் தகர்த்தது. 1964ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 22, நள்ளிரவு சுமார் 12.30 மணியளவில், வங்கக் கடலில் உருவான கடும் புயல், ராட்சத அலைகளுடன் தனுஷ்கோடியை தாக்கியது. கடல் தனது எல்லைகளை மீறி நகரத்துக்குள் புகுந்தது. தூங்கிக்கொண்டிருந்த மக்கள், தப்பிக்க நேரமின்றி, அந்தக் கோர அலைகளில் சிக்கினர். மீனவர்கள், யாத்திரிகர்கள், சுற்றுலா பயணிகள், மாணவர்கள் உள்ளிட்ட 5,000க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்ததாக கூறப்படுகிறது. ரயில் நிலையம், தேவாலயம், கோயில்கள், தபால் அலுவலகம், அரசு கட்டடங்கள் – அனைத்தும் மணித்துகள்களாக மாறின. ஒரு நகரம், ஒரே இரவில் வரலாற்றின் அடையாளமாக மாறியது.

மனித வாழ்வுக்கு தடை

இந்த பேரழிவைத் தொடர்ந்து, மத்திய அரசு இதை தேசிய பேரிடராக அறிவித்தது. மேலும், தனுஷ்கோடியை மனிதர்கள் நிரந்தரமாக வசிக்கத் தடை செய்யப்பட்ட பகுதியாக அறிவித்து, அங்கு மீண்டும் நகரம் உருவாவதற்கான முயற்சிகள் நிறுத்தப்பட்டன. அன்றிலிருந்து, தனுஷ்கோடி ஒரு வாழும் நகரமாக இல்லாமல், நினைவுகளின் நகரமாக மட்டுமே உள்ளது. இன்றும் நிற்கும் மௌன சாட்சிகள் பேரழிவுக்கு 61 ஆண்டுகள் கடந்தாலும், இன்றும் தனுஷ்கோடியில் இடிந்த ரயில் நிலையச் சுவர்கள், சிதைந்த தேவாலயத் தூண்கள், மணலில் புதைந்த கட்டடங்களின் எச்சங்கள் அந்த இரவின் கொடூரத்தை மௌனமாக சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன. மின்சாரம், குடிநீர், நிரந்தர வீடுகள் எதுவும் இல்லாத நிலையிலும், தனுஷ்கோடி இன்று வரலாறு, ஆன்மீகம், இயற்கை அழகு ஆகிய மூன்றையும் ஒருங்கே காண விரும்பும் சுற்றுலா பயணிகளை ஈர்த்து வருகிறது.

நினைவில் நிற்கும் நாள் டிசம்பர் 22 –

அது தனுஷ்கோடியின் அழிவை நினைவூட்டும் நாள் மட்டுமல்ல; இயற்கையின் முன் மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன் என்பதையும், வளர்ச்சி, பெருமிதம், நகரமயமாக்கல் அனைத்தும் இயற்கையின் ஒரு அலையில் கரைந்து போகும் என்பதையும் நினைவூட்டும் நாள். தனுஷ்கோடி இன்று பேசவில்லை. ஆனால் அதன் மௌனம், வரலாற்றின் மிக உரத்த குரலாக இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.